Lisa

sep 21, 2014

Vormgeven is een keuze

Ik hou van vormgevers. Vormgevers brengen esthetisch geluk, anders dan kunstenaars die vooral werk maken vanuit zichzelf en vaak ook voor zichzelf (het ei moet er nu eenmaal uitgepoept worden), maken vormgevers altijd iets voor iemand anders. Het zijn gevers.

In mijn zoektocht naar wat ik nu werkelijk wil, na mijn ondertussen nu al 10 maanden burnout, zat ik na te denken onder welke mensen ik me het prettigst voel. Ik wil namelijk wel weer aan de slag. Maar wil ik dat alleen of samen met anderen? Dus welke mensen vind ik prettig?

En dat zijn vormgevers.image

Vormgeven dient een doel. Het maakt de wereld overzichtelijker, zorgt voor balans, voor de esthethiek van het dagelijks leven. Het zorgt ervoor dat je alles wat je om je heen ziet er mooi uitziet en je je nergens aan stoort. Alles klopt. Soms is iets zo mooi vormgegeven dat het ook zonder de toepassing waar het voor gemaakt is een op zichzelf staande kunstuiting kan zijn. Maar het blijft vormgeving zolang het een praktisch doel dient.  Vormgevers zijn dus nuttige types die mooie dingen maken waar naast esthetiek ook bruikbaarheid belangrijk is.  Nu krijg ik vast de kunstenaars over me heen die me het nut van kunst bij willen brengen. Ja, kunstenaars, jullie werk is ook belangrijk en nuttig, maar niet bruikbaar.

Maar vormgeven is meestal ook een solitaire bezigheid al zie je steeds meer vormgevers-stelletjes. Dus als ik iets samen met anderen wil doen weet ik niet vormgeven of wel een goede keuze is.

 

Iedere maand denk ik dat ik weet wat mijn roeping is, waarna ik de maand erop weer iets anders wil doen. Er blijft altijd het schrijven, over voeding, over het leven. Dat schrijven heb ik nodig, als rustpunt en ik heb een sterke evangelisatiedrang om mensen te willen vertellen hoe fijn sommige dingen kunnen zijn of niet zijn. Dat is net zoiets als kunst maken, het is een ei dat nu eenmaal gelegd moet worden, dus doe ik dat, anders raak ik geconstipeerd. Maar met schrijven verdien ik niets, althans nog niet.

De afgelopen tien maanden van mijn burnout heb ik verschillende kanten van mijzelf bekeken. Iedere keer weer vol overtuiging van hoe geweldig die kant is en dat ik daar meer mee moet doen.  Doodvermoeiend voor mijn omgeving. “Ja, natuurlijk, leuk Lisa, moet je doen…”  en dan een maand later: “Hoe gaat het met je….?” Waarop ik antwoord: “Dat? nee joh, dat doe ik niet meer, ik doen nu iets anders!” Echt een zoek-je-zelf-moeder zoektocht die begon met, natuurlijk, kleien. Eigenlijk alsof ik weer 15 ben en de wereld ontdek, maar dan 30 jaar later opnieuw, omdat ik mijzelf al een tijdje vergeten was.

 

De beroepen tocht, tien maanden vormgeven aan mijn werkzame leven

  1. De vormgever, ik ontwierp tafels, stoelen, maakte de kleine maquettes van klei, helemaal geweldig!  De uitvoering was een heel ander verhaal, want ik kwam mijn huis niet uit omdat ik me zo wankel voelde als ik onder de mensen was.

  2. Ik ging tekenen, grappige illustraties. Ik kocht nieuwe verf, tekende en schilderde, het zag er best aardig uit, maar ik was er na twee weken al weer op uitgekeken omdat dat tekenen me te lang duurt en wat moet je met een tekening? Je kunt er niet op zitten, het dient geen lichamelljk of praktisch doel, alleen een visuele. Dat is te weinig voor mij. Het moet veeeel grootser!

  3. Zo kwam ik op het ontwerpen van decors. Iets wat ik al wilde doen sinds mijn 18e. Ik hou van decors! Alleen, een probleempje, ik hou niet van het passieve toneelconcept. Het is een kunstvorm waar je alleen maar van een afstand naar mag kijken. Dat wil ik niet. Ik wil het decor aanraken, er om heen lopen, zelf bepalen wanneer ik iets doe. Bij het toneel is alles voor je bedacht en vul je zelf niets in, het is zo passief als wat. Als een varken in een stal zit je op een te klein stoeltje, met veel te weinig beenruimte, je mag geen geluid maken en dan kijk je naar mensen op een groot podium waar ze alle ruimte hebben en waar zij heel de tijd geluid mogen maken. Ik vind het sadistisch. Zodoende kan ik niet genieten van het verhaal en tja, dan is decorontwerpen geen optie vind ik. Wel verzamelde ik heel veel fantastische decors op mijn pinterest. Ik werd er erg gelukkig van. Ruimtes als beeldende vormgeving. Moest ik dan installatiekunst gaan maken? Neeee! Geen installatiekunst! Dat is weer zo’n kunstding, zo lekker bezig voor jezelf in de hoop dat anderen jouw kronkels begrijpen en er gelukkig van worden.image

  4. Dus, daar kwam de vierde, ik wilde bruiloften aankleden. Een bruiloft is een liefdesding. Dat is mooi. Het is vluchtig, ik hou van vluchitg, slechts 1 dag, je kunt helemaal loos gaan op een thema en je maakt er mensen blij mee. Het is een theaterdecor waar je aan mag zitten en waarin echte mensen de hoofdrol spelen. Maar dan kwam ik wel op het volgende punt: Ik ben nooit getrouwd omdat ik trouwen stom vind. (Alhoewel ik het idee wel leuker begon te vinden tijdens de ontdekkingstocht in trouwland.) Bovendien wilde ik niet meer zoveel cateren omdat ik het hele dagen koken, wat staand werk is en daarna op locatie alles opbouwen, serveren en weer afbreken, veel te zwaar vond worden. Alleen het vormgeven dus.image

  5. Het vijfde beroep waar ik nog wat mee wilde doen: Dj’en. Gewoon omdat het leuk is en ik van muziek erg gelukkig wordt. Mijn luiken gaan echter wel om 22:00 uur dicht, dus ik zal zelden na 22:00 ‘s avonds plaatjes draaien. Ik kocht portable platen spelers, breidde mijn singletjescollectie uit en besloot dat ik als een alcoholvrije Bonnie St.Claire plaatjes ging draaien . En dat is iets wat ik afgelopen weekend voor het eerst gedaan heb, samen met mijn zus hebben we op een feest singletjes gedraaid uit de jaren 60-80, mijn collectie jazz en franse chansons hadden we echter niet meegenomen. Het was een avondfeest (ja ik stopte voor 22:00 uur) en dan was deze muziek was dan toch te rustig geweest. Aan het dj concept werk ik nog. Het samen draaien is leuk, volop jolijt! We kunnen naar scholen om kinderen kennis te laten maken met lp’s en singletjes, naar bejaardentehuizen voor de wansmaak-dansmiddagjes met dolblije dansende bejaarden. En natuurlijk naar allerhande feestjes en evenementen. Mits het wel voor bedtijd is natuurlijk. Lisa aka Dj Amandaimage      

  6. Na zes maanden kreeg ik weer zin om te koken en te schrijven. Ik probeerde recepten uit. Las weer artikelen over voeding en kreeg mijn drive terug. Ja, ik wilde weer nadenken over gezondheid, legde contact met tuinen en bedacht concepten voor workshops. Want ik wilde ook weer lesgeven. Ik schreef stukjes, deed een online cursusje ‘online zakendoen voor welnesscoaches’ en begon met schrijven en vooral met vormgeven van de blog, website en allerhande fotomateriaal. Ik was helemaal in mijn nopjes. De combinatie vormgeven, schrijven en workshops organiseren was ideaal. Alleen de workshops blijken nog een stap te ver. Ik zie er tegenop om spullen heen en weer te sjouwen en mijn aandacht te verdelen over een groep mensen. Dus voorlopig blijft het bij het werken aan een onlinebusiness.Wat inhoud: vormgeven en schrijven.

image

Ik begeef me in een wereld van kunstenaars, stadstuinders, crea-docenten, muzikanten, en vormgevers van allerlei pluimage. Iedereen geeft vorm aan zijn leefomgeving. Op zijn eigen manier. En elke vorm van vormgeving vind ik interessant. Zolang het maar een doel dient. Ik zou wel alles willen doen. En het moeilijke is dat bij alles wat ik doe of maak ik al mijn hele leven te horen krijg: “Dat is leuk, daar moet je meer mee doen!”  Maar ik kan niet kiezen en ik zal nooit kiezen, alleen hoe ga ik dat vormgeven in mijn werkzame leven zodat ik er ook een inkomen uit kan halen?

jul 17, 2014

Vrijheid

Gisteren kwam manlief thuis, ”Ik kwam Sandra tegen, weet je wel, van Erik.” “ -O ja, met die twee kleine kindjes toch?” “Ja die, ze lopen alle twee bij Lucertis.”, zegt hij. Natuurlijk denk ik. Twee creatieve ouders, dan kun je eigenlijk bij geboorte je kind al aanmelden bij de psychische hulpverlening. We gaan er niet verder op in. Iedereen om ons heen heeft ‘probleemkinderen’. Wij leven in een wereld van kunstenaars en creatieve onafhankelijke mensen. Alle kinderen hebben wel iets. ADHD/ADD, Asperger, PDDNOS, OCD, dyslectie, hoogbegaafd; verzin het en ze hebben een sticker uit het grote dsm-boek.

Wij hebben twee kinderen, de oudste heeft net de Havo gedaan en is wat stil, observeert het liefst mensen, stelt huiswerk en taken ernstig uit en kan zich verliezen in gamen. Hij heeft geen sticker maar zijn docenten vinden wel dat hij soms niet gemotiveerd overkomt en hij er veel meer uit kan halen. “Waarom geen VWO doen, zeggen zijn docenten, “Je kan het, het is zo zonde.”  Waarop wij allemaal vriendelijk lachen en niets zeggen. Hij is goed zoals hij is en hij komt er ook wel zonder VWO diploma. Als hij getest zou worden op autisme zou hij denk ik best het sticker kunnen krijgen, maar hij functioneert goed, dus een sticker is dan niet nodig. Stickers zijn er voornamelijk voor het geld, voor de mogelijkheid om extra te begeleiding te krijgen.

Dochterlief loopt vast in het reguliere onderwijs. Sinds haar negende is zij met tijd en wijlen in behandeling bij Lucertis, de jeugdpsychologische ondersteuning. Eerst voor ADD, afgelopen half jaar heeft ze talloze testen gedaan om te zien of ze autisme heeft. Niet dat wij dat zo graag willen, maar school kan alleen extra begeleiding bieden als ze het sticker autisme heeft. Want extra hulp heeft ze wel nodig. Het zelfstandig en projectmatig werken in kleine groepjes waar ze in het reguliere onderwijs tegenwoordig zo prat op gaan is niets voor haar. Nu blijkt ze net te laag te scoren voor autisme en dus krijgt ze geen begeleiding. Haar cijfers zijn ernstig laag en nu scoort ze ook al weer te laag voor een dsm sticker. We worden er hopeloos van.

De overheid wil een bepaald soort burger creeren. Een die vooral veel samenwerkt en die vooral alles zelf regelt, een burger die dat kan die is niet te lastig in de huidige maatschappij. De overheid wil iedereen klaarstomen om op 23-jarige leven een heel sociaal samenwerkend bestaan te gaan leven waarin niet te veel gefilosofeerd  wordt,(dat zou alleen maar voor onrust en uiteindelijk oproer kunnen zorgen), maar wel veel geld verdiend wordt. Waarin de jong-volwassenen alles prima kan plannen en geen hulp behoeft van anderen, maar wel anderen kan helpen.

En daar is het waar men volgens mij de plank mis slaat. Het zelfstandig werken zoals nu geleerd wordt leidt tot solitair levende mensen die geld verdienen als grootste uitdaging zien. Gewoon om te kunnen overleven. Onze huidige samenleving is gebouwd op losstaande gezinnen, de sociale samenhang is in vergelijking tot bijvoorbeeld 100 jaar terug ver te zoeken. Iedereen leeft in zijn eigen huis, met zijn spulletjes, met zijn eigen ideeën. Wie kent zijn buren tegenwoordig nog als je in een stad woont?

Hoe groter een stad en hoe meer mensen, hoe meer men zich terug trekt. Bij dieren gebeurt dat net zo, alleen is het bij dieren zo dat als er overbevolking dreigt, ze elkaar afmaken. Heel efficiënt. Dat doen wij mensen niet. Wij worden depressief of krijgen ernstige ziektes.

Gelukkig zijn er tegenwoordig steeds meer mensen die sociale projecten starten. Projecten die ontstaan vanuit de behoefte elkaar weer te leren kennen. Groene projecten, moestuinen, culinaire projecten, duurzame projecten waarbij je spullen of zelfs auto’s van elkaar kunt lenen. Heel mooi. De overheid juicht deze projecten toe want ze zijn zo belangrijk voor de sociale cohesie  en die moet flink vergroot worden. Als je kijkt wie de mensen zijn die deze projecten initiëren zijn het dezelfde mensen die, als ze tegenwoordig op de basisschool of middelbare school zouden zitten, worden gezien als probleemkinderen. “Uw kind heeft een autoriteitsprobleem, uw kind is te druk, te dromerig, werkt te langzaam. Uw kind maakt te weinig contact. Uw kind snapt de bètavakken niet. Uw kind neemt alles te letterlijk. Uw kind heeft wel heel veel structuur nodig.”

De mensen die onze maatschappij nu proberen verbeteren op sociaal cultureel gebied zijn globaal geschat mensen tussen de 25 en 50 jaar. Mensen die opgegroeid zijn met een ander schoolsysteem waarin alles heel klassikaal ging en waar de structuur heel helder was. Saai zeggen ze nu, niet uitdagend genoeg.

Mensen, lesstof tot je nemen die je niet interesseert is sowieso saai. Hoe je het ook brengt.

Daarnaast was er natuurlijk vroeger ook al schooluitval omdat het kinderen niet lukte om de saaie lesstof tot zich te nemen. (Waarom wiskunde leren als je een alpha stel hersenen hebt?)

Ikzelf viel uit het systeem toen ik 15 was. De leeftijd die mijn dochter nu heeft. Ik moest toen naar een vormingscentrum voor nog leerplichtige leerlingen die uit konden zoeken wat hun talenten waren. Ik ging 4 dagen per week en in het jaar dat ik 16 werd was dat nog maar 2 dagen. Het was de beste tijd van mijn middelbare schoolperiode. Mijn vakkenpakket bestond uit creatieve vakken als fotografie, beeldhouwen, drumles, drama etc., aangevuld met vakken die me wel geinig leken om eens gedaan te hebben. Schoonheidsverzorging, typen, koken. Iedere dag begon met een uur wat men tegenwoordig Leefstijl noemt. Normen en waarden en het ontwikkelen van je eigen ideeën over je leven en de samenleving.

Je mocht zelf per kwartaal je vakken kiezen, voor zij die wilden werden er ook de reguliere vakken aangeboden zodat ze mavo deelcertificaten konden halen. Dat wilde ik niet. Ik wilde creatief bezig zijn. In die tijd heb ik zoveel gedaan, zoveel geleerd. Eindelijk was ik thuis.

Toen ik eenmaal 16 werd was ik weer gemotiveerd om naar school te gaan. Ik wist wat ik leuk vond en wat ik wilde. Ik wilde naar de kunstacademie!

En dat geschiedde, zonder havo diploma, met een IQ en vaardigheidstest.  En ik ben heel blij dat ik mijn pad op deze manier in kon vullen.

Dochterlief moet nog een heel lang pad gaan belopen die niet zo rooskleurig is. De overheid heeft naast de leerplicht nu ook de kwalificatieplicht ingesteld. Een vmbo diploma is niet genoeg, pas als je een  mbo of havo diploma hebt mag je stoppen met school en anders zit je tot je 23ste in de banken.

Dochterlief gaat nu waarschijnlijk naar het speciaal middelbaar onderwijs omdat haar cijfers zodanig laag zijn dat ze niet op haar huidge school verder kan. Uitval is geen optie. Op deze school zal ze het tweede jaar voor de derde keer moet doen. Niet erg motiverend. Als ze geluk heeft is ze 18 als ze haar vmbo diploma haalt. Daarna moet ze haar startkwalificatie gaan halen, dat duurt minstens 2 jaar. Ze is dan 20 als ze vrij is om haar eigen keuzes in het leven te gaan maken.

(Terwijl ik dit publiceer wachten wij nog op een bericht van het speciaal onderwijs orgaan of zij op het Voortgezet Speciaal Onderwijs geplaatst kan worden. Het is zomervakantie, wij weten niet waar onze dochter in september zal starten, op haar eigen school op het laagste niveau van het vmbo of op het vso))

Ik was 15 toen ik mijn eigen lespakket mocht gaan maken. Ik weet dat mijn dochter ook oud en wijs genoeg is om haar eigen keuzes te maken, alleen moet zij dit verplicht nog 5 jaar uitstellen. Alleen omdat de overheid heeft bedacht dat ze uitval terug willen dringen middels verplichtingen.

Wat is er verkeerd met uitval? Waarom kan mijn kind op haar 15e of 16e jaar niet haar eigen pad kiezen? School is niet zaligmakend, niet als je dingen moet leren waar je niets mee hebt of denkt te zal hebben. Men zegt dat een kind dat nog niet in kan schatten, dat ze er altijd iets aan hebben. Ervaring leert echter, bij navraag aan vrienden en kennissen, dat dit niet zo is. De mensen die vroeger een hekel hadden aan wiskunde, hebben er nu nog niets mee. Uitzonderingen zullen er altijd zijn.

Als ik met mijn dochter wandelingen in de natuur maak omdat ze weer eens heel verdrietig en depri thuis komt van school, dan zie ik haar opbloeien. Dan openen haar ogen weer, gaan haar hersenen werken, haar bloed gaat weer stromen. En dan heel tevreden en echt blij zegt ze tegen me: “Mam, ik weet wat ik wil doen. Ik wil reizen, ik wil de wereld zien, ik wil schrijven. Schrijven over alles wat ik zie en wat ik doe, wat ik denk. Waarom moet ik naar school? Waarom kan ik vanaf morgen niet gewoon gaan reizen? “

Ik kan dan alleen maar zwijgen en haar vertellen dat die tijd ooit komt. Ondertussen ontwikkelt ze thuis haar schrijftalent. Als het ook mij soms teveel word zou ik haar een paar maanden mee willen nemen naar een boerderij in Frankrijk. Leven in de natuur. Zij zou dat ook zo graag willen. Maar het kan niet.

En zo wachten we tot de jaren voorbij strijken.

En de overheid zegt gewoon dat de mensen depressief of ziek worden doordat zij niet gezond leven. Meer bewegen, beter eten, socialer bezig zijn.

Hoe gaan we dat dan doen overheid?  Als jullie mijn kind nog zolang gevangen houden en haar niet de kans gunnen om haar leven op haar manier te leven?

Laat kinderen vrij, wees niet bang. Heus, ze zijn niet gevaarlijk, ze zijn zoekende, ze kunnen veel verantwoordelijkheden aan, als de volwassenen in de wereld maar echt in hen geloven en hen echt de waardering geven die ze verdienen. Dan zijn ze niet dromerig, dan hebben ze geen autoriteitsprobleem, dan kunnen ze zich eindelijk gaan ontwikkelen tot de burgers die de overheid zo graag ziet.

Stimuleer hen daar in, dan krijg je geen uitvallers. Dan krijg je de creatieve toekomstbouwers met een eigen visie die een voortrekkersrol kunnen spelen voor hen die die helaas ‘anders’ zijn en ‘slechts’ gewoon hun scholen hebben doorlopen en nooit een voet buiten de paden hebben durven te betreden.

Gelukkig is de zomervakantie nu aangebroken en kunnen de kinderen zelf bepalen wat ze willen doen en zullen wij hen daar in stimuleren. Eerst een week op kamp met de scouting, dan zien we wel weer verder.

 

apr 30, 2014

thedesignwalker:

Ceramic cups by taobao - Ik dacht serieus dat er echt ijs of drinken uit de mokken liep, was het nep! Leuk en apart en zeker tof om mensen mee te foppen. De mintgroene kleur is hip en vrolijk en ik ben er dol op!

Heel mooi. Delicaat.

thedesignwalker:

Ceramic cups by taobao - Ik dacht serieus dat er echt ijs of drinken uit de mokken liep, was het nep! Leuk en apart en zeker tof om mensen mee te foppen. De mintgroene kleur is hip en vrolijk en ik ben er dol op!

Heel mooi. Delicaat.

apr 27, 2014

asylum-art:

Erin Hanson transforms desert landscape into an abstract mosaic

Hanging precariously and horizontally from red sandstone, fifty feet above the ground, may not seem like it would inspire the creation of beautiful oil paintings, but that is exactly what happened with Erin Hanson. After a lifetime of experimenting in different styles and mediums, it wasn’t until Hanson moved to the outskirts of Las Vegas to climb at Red Rock Canyon that her painting style was consolidated by a single inspiration and force of nature.

(Bron: f-l-e-u-r-d-e-l-y-s, via chromadepthblog)

apr 27, 2014

De wondere wereld van Manish Arora.

Prints/patterns/kleur en streetstyle.

mrt 21, 2014

Jalebi (glutenvrij)

Jalebi

Jalebi, Jangri, Imarti zijn allemaal namen voor dezelfde koeken. In de Nederlandse toko’s verkopen ze ze onder de naam Jalebi. Ze zijn dan fel oranje van kleur en zien er heel leuk uit met hun kringeltjes van deeg. Men maakt ze vaak voor feesten en bruiloften en ieder heeft zo zijn eigen recept.

DSC_0072

Ik had ze nog nooit gemaakt en om eerlijk te zijn: nooit gegeten. Ik vond ze er altijd heel mooi…

View On WordPress

feb 4, 2014

Wow!

Wow!

(Bron: impressiveinteriordesign)

feb 3, 2014

De behoefte aan het oud-Hollands gebeuren wordt groter en groter. Heenvliet en Geervliet

feb 3, 2014

Total ban on GM food production mulled in Russia — RT Russian politics

And now for something completely different: Something good in Sotchi.

feb 2, 2014

Vanmiddag hebben we rond de Delflandhoeve gewandeld als voorbereiding voor de familiereunie die we daar over twee weken hebben. Dochterlief gaat een speurtocht maken voor de kinderen. Na afloop even naar Schipluiden voor een kopje thee, was er een Iers open muziekmiddag. Mensen kunnen dan hun instrument meenemen en aanschuiven om mee te spelen. Wel een erg grijs gebeuren, maar het vakantiegevoel was er dus wij genoten.
Het filmpje eindigt wat rommelig want Loeki’s stoel viel spontaan uit elkaar, deze was net zo oud als de muzikanten!